Vandaag de mountainbike weer eens aangetrapt. Het plan: met de klok mee zo dicht mogelijk langs de kust het eiland rond.
Dat was een succes.
Heerlijk over de schepenpaden alle zintuigen geprikkeld. Zelfs het geluid is rustgevend.
Netjes uit de natuurgebieden gebleven die bedoeld zijn voor voetgangers en tóch naar het einde van de wereld kunnen fietsen.
Niemand te zien in de omgeving… Totdat… Een stel met fietsen mijn idyllische beeld komt verstoren.
“Prachtig hier hè?” zeg ik. “Ja, dat weten we, wij komen van het eiland” hoor ik terug.
Dat kan natuurlijk ook! Niet iedereen is toerist. Ik kreeg nog even de bevestiging dat dit echt het mooiste en stilste stukje van Ameland is.
Tijdens mijn fietstocht ook voorbij de plekken gekomen die zaterdag wisselzones zijn en finishlocatie.
Wat een cadeautje om in deze omgeving een triathlon te mogen doen!
Klinkt als een echte Roderik-vakantie; geniet ervan!